Οι στίχοι: "Η ουτοπία είναι η σοφία που δεν κατανοήσαμε και πίσω κοιτάζοντας έλειπα χρόνια/ που δε θυμάμαι/ μπροστά οι ημερομηνίες που δε θα με γνωρίσουν" συνοψίζουν τους άξονες της νέας ποιητικής συλλογής του θεσσαλονικιού Βασίλη Φαϊτά....

ΡΟΗ Ι Κι αν κάποτε η ψυχή θα με ρωτήσει γεννήθηκα και πέθανα εδώ θα πω σ αυτόν τον τόπο και τον άλλο άγνωστος μεταξύ αγνώστων το φύλλο που πέφτει απ το κλαδί ποτέ στο ίδιο δέντρο δεν ξαναγυρίζει αν στη βουή αφουγκραστείς σίγουρα θα μ ακούσεις είμαι η ροή θα πω είμαι το νεύμα η σκόνη της στιγμής που φεύγει....

...

...

...

-

-

-

Επιστρέφοντας στο αδέσποτο πουθενά Ή Τι θα ’λεγε η μάνα μου αν με έβλεπε να βαδίζω ξυπόλητος στην επιφάνεια μιας θάλασσας ομιλούσας’ και ’μεις κομπάρσοι πλασμένοι από θραύσματα της αβύσσου γράφουμε στην αμφίβια άμμο τη θεϊκότητά μας (απόσπασμα από το 14ο ποίημα) ** Οι λέξεις είναι ο τρόπος του να υπάρχει να μετακινείται στο συμπαγές αόρατο λαχταράει να λύσει το αίνιγμά του να απελευθερωθεί από τη μοναδικότητά του να γίνει ον παιδί που κλαίει στις όχθες του ποταμού νιότη που γερνάει...