Το είδωλο Με των πουλιών τα επιλύχνια μινυρίσματα σε λίμνη κρυφού οροπέδιου του Ολύμπου αναδύεται υδάτινο είδωλο του Νάρκισσου κορμί χυτό μέχρι την τελευταία ρανίδα του στα κόκκινα χείλη ερυθρόμορφης αττικής υδρίας με ερωτικές ποικίλες λάγνες παραστάσεις από τα όνειρα των διψασμένων...

Εκείνο το βράδυ γεννήθηκα, μαζί μου τρία τριαντάφυλλα...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ, ΘΑΛΑΣΣΑ Στο αμυδρό φως μιας νύχτας που ξεθωριάζει, τα μάτια σου πράσινα φεγγίζουν, Στης θάλασσας την ξεμυαλίστρα πλάνη, την καρδιά πώς φτερουγίζουν...

«Από όλα τα γλυκά, ένα είναι το πιο καθαρό...

Στήν χειμέρια ἀνορθο...

Οι ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ, ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΕΙΣ ή ΑΝΤΙΦΕΓΓΙΣΜΑΤΑ, σύμβολα της παροδικότητας και της φαινομενικότητας του κόσμου, όσο και της κινούμενης εικόνας της αιωνιότητας, σχετίζονται με την Ύπαρξη και την ζωή σαν φαινόμενο...

Ικέτιδα Βρέχει πάνω...

Δεκατέσσερα σύντομα ...

Ξέρατε ότι: Στο Μπαχρέιν ένας γιατρός επιτρέπεται να εξετάζει τα γεννητικά όργανα μιας γυναίκας, αλλά απαγορεύεται να κοιτάει απευθείας την εξεταζόμενη περιοχή...

ΧΟΡΟΣΤΑΣΙ Να στήσουμε χορό κύκλιο Να εξαγνίσουμε το κακό Να αγαλλιάσει το είναι μας Να αισθανθούμε πλήρεις και έτσι γεμάτοι Να νιώσουμε στο μεδούλι μας τους στίχους του ποιητή: « ο κόσμος είναι πλωτός και απλός αρκεί να τελεί τα πάντα με λογισμό και όνειρο με Φόβο και με Σέβας...

ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ ΜΟΥ χωρίς καμιά συγκεκριμένη σκοποθεσία, απλώς για τη χαρά του «θεωρείν»...

Ήθελα να δείχνω περήφανη τα υπέροχα κυπαρισσόμηλά μου, να συνεχίσω να κυκλοφορώ ασκεπής και ξυπόλυτη στον δρόμο φορώντας μόνο, ως φύλλο συκής, το βαμβακερό κιλοτάκι, αλλά υποτάχτηκα ακούσια στις νουθεσίες της μάνας και την υπενθύμιση του κοινωνικού στάτους της οικογένειάς μου...

Αντώνιος Κουτούζης λέγομαι...

ΚΥΘΕΡΕΙΑ Σιγά θα πλέω σαν το νούφαρο του βάλτου σιγά θα παίζω μελωδία της φλογέρας, θα συνεχίσω το τραγούδι της σιωπής που μου το χάλασε τη νύχτα ο αγέρας...

ΜΙΚΡΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ Κι αν δεν βρούμε ποτέ Ιθάκη, αν την προσπεράσουμε; Τι θα μας απομείνει; Ταξίδι ατέρμονο; Όνειρα αστροκεντημένα σε νυχτερινούς ορίζοντες; Το αλμυρό τραγούδι κάποιας αχαρτογράφητης θάλασσας; Έρωτες του κύματος κρυμμένοι στην ομίχλη; Σειρήνες μιας ποθητής, άγνωστης πατρίδας; Μύθοι μακρινοί, περίεργοι, γύρω απ’ τη καρδιά, με σπάγκο, πλεγμένα νήματα από θεές της Μοίρας, μιας δεύτερης, κρυφής ζωής...