Πότε ένα ανθρώπινο δημιούργημα θεωρείται έργο τέχνης; Η τέχνη είναι ζήτημα γούστου τελικά ή όχι; Αυτά απασχολούν τον Θεόκλητο όταν δημιουργεί τον Ήρωα Μούρτζουφλο, ένα άσχημο και καμπουριασμένο κατασκεύασμα, με οξύ νου όμως που του αρέσει να διαβάζει πολύ...

Χτυπώντας επανειλημμένα τον μοχλό κατάφερε να τον κάνει να κινηθεί, με μεγάλη ωστόσο δυσκολία...

Στη Βαλτιμόρη, η Γελένα Λένγκολντ παρουσιάζει την ιστορία μιας συγγραφέως από το Βελιγράδι, μιας γυναίκας στα σαράντα της, της οποίας οι μεγάλες, άλυτες εσωτερικές διαμάχες με τον εαυτό της και τους κοντινούς της ανθρώπους την έχουν οδηγήσει σε ένα ανησυχητικό αδιέξοδο...

445 φορές είχαν μόνο ο ένας τον άλλον...

Το 1999, έπειτα από 24 χρόνια, κατά τα οποία αποτελούσε περιοχή προσαρτημένη στην Ινδονησία, το Ανατολικό Τιμόρ επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο προς την ανεξαρτησία...

Τα ποιήματα της Μπέγια είναι στενά συνδεδεμένα με την προσωπική της πορεία...

«Σταμάτα» της φώναξε και εκείνη σώπασε στο λεπτό...

Πόσο περίεργη εξίσωση είναι ο έρωτας; Ποτέ δεν έχει ισοδυναμία, πάντα κάποιος αγαπάει περισσότερο από τον άλλον...

Κοίταξα τις φλέβες των χεριών μου, δεν θύμιζαν άνοιξη...

Δεκατέσσερα μικρά διηγήματα μιλούν για ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, που παλεύουν με το πεπρωμένο τους, τα πάθη, τους φόβους και τα λάθη τους για την επιβίωσή τους...

Ένα Μυθιστόρημα για το Μεταφυσικό...

Η Ασημίνα ήταν από παιδί υπάκουη και συγκαταβατική...

Η νεαρή Ρεγγίνα θα κλέψει την καρδιά του καθηγητή Νικολαΐδη που θα την ακολουθήσει στην Αμερική, αφήνοντας πίσω την Αναστασία και τα δυο παιδιά τους...

Κι όσο δύσκολο είναι να ζήσεις με εκείνον τον σταυρό, τόσο πιο εύκολο είναι να συνηθίσεις, μα τόσο φυσικό να τον κουβαλήσεις...

Έτσι σιωπηλά μέσα στην πύρη του μεσημεριού μες στις αναθυμιάσεις του χθεσινού φωτός δημιουργήθηκαν Δυο ήχοι, ο ένας να τρεμοπαίζει στη μία σκιά της ελπίδας κι ο άλλος να αντηχεί μέχρι την άλλη Μέσα στον ανεξέλεγκτο πόθο έρποντας γυμνές να ξεδιπλώνονται νοερά Δυο εικόνες, η μία εκκωφαντική, η άλλη αιώνια...