Τα ποιήματα της Μπέγια είναι στενά συνδεδεμένα με την προσωπική της πορεία...

«Σταμάτα» της φώναξε και εκείνη σώπασε στο λεπτό...

Πόσο περίεργη εξίσωση είναι ο έρωτας; Ποτέ δεν έχει ισοδυναμία, πάντα κάποιος αγαπάει περισσότερο από τον άλλον...

Κοίταξα τις φλέβες των χεριών μου, δεν θύμιζαν άνοιξη...

Δεκατέσσερα μικρά διηγήματα μιλούν για ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, που παλεύουν με το πεπρωμένο τους, τα πάθη, τους φόβους και τα λάθη τους για την επιβίωσή τους...

Ένα Μυθιστόρημα για το Μεταφυσικό...

Η Ασημίνα ήταν από παιδί υπάκουη και συγκαταβατική...

Η νεαρή Ρεγγίνα θα κλέψει την καρδιά του καθηγητή Νικολαΐδη που θα την ακολουθήσει στην Αμερική, αφήνοντας πίσω την Αναστασία και τα δυο παιδιά τους...

Κι όσο δύσκολο είναι να ζήσεις με εκείνον τον σταυρό, τόσο πιο εύκολο είναι να συνηθίσεις, μα τόσο φυσικό να τον κουβαλήσεις...

Έτσι σιωπηλά μέσα στην πύρη του μεσημεριού μες στις αναθυμιάσεις του χθεσινού φωτός δημιουργήθηκαν Δυο ήχοι, ο ένας να τρεμοπαίζει στη μία σκιά της ελπίδας κι ο άλλος να αντηχεί μέχρι την άλλη Μέσα στον ανεξέλεγκτο πόθο έρποντας γυμνές να ξεδιπλώνονται νοερά Δυο εικόνες, η μία εκκωφαντική, η άλλη αιώνια...

Είναι φορές που ταξιδεύω πέρα από τις γραμμές του ορίζοντα σ'' ένα ταξίδι που μοιάζει αληθινό, αθέατος επιβάτης σε τρένα που σφυρίζουν την εγκατάλειψη εραστής ακόμη του ήλιου κι εκείνης της άγουρης νιότης...

Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή έλεγε ο Νίτσε...

Ένας επίτροπος στην εκκλησία του χωριού, που εκτρέφει περιστέρια για τη γιορτή των Θεοφανίων, ένας βοσκός που τα βάζει με έναν λύκο, μια γυναίκα που υπερασπίζεται την αυτοδιάθεση του σώματός της σε μία συνέλευση αναρχικών, ένας άνδρας που προσπαθεί μετά μανίας να σκοτώσει την κατσαρίδα που εισέβαλε στο σπίτι του, είναι λίγοι μόνο από τους πρωταγωνιστές των διηγημάτων που απαρτίζουν αυτήν τη συλλογή...

ο θεός το τέλειο ον ...

Γαλλία, ακτή του Ατλαντικού...