Δρόμων

Το καμπανάκι κινδύνου τού είχε κρουστεί, μα δεν του είχε προσδώσει τη δέουσα προσοχή, όταν πια, έμεινε με τον φρικτό αντίκτυπο και του έλειπαν και οι αιτιάσεις...

Η πνευματική καλλιέργεια της φύσης μας μάς επανάγει στην αρετή...

Ἡ μοναξιὰ τοῦ ἀνθρώπου καταμεσὶς τῆς κοινωνίας εἶναι συνέπεια τῆς μεταφυσικῆς ἀποκοπῆς του...

26 δημιουργοί μάς λένε το...

Οἱ ἐν γένει στοχασχμοὶ τοῦ παρόντος πονήματος ἀποτελοῦν, σαφῶς, προσωπικές μου ἀπόψεις καὶ ἀπηχοῦν τὴν ἔντονη ἀνησυχία μου γιὰ τὸ μέλλον τῆς ὑπέροχης ἑλληνικῆς γλώσσης ἀφ’ ἑνός, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλα συμβαίνοντα στὴν πατρίδα μας, ἀφ’ ἑτέρου...

Ο αναγνώστης από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, διαπιστώνει ότι ο συγγραφέας δίνει, με μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, τα αναμνηστικά του αποθέματα πάνω στις συνήθειες, τους καημούς και τις ιδιορρυθμίες των ανθρώπων του στενού περιβάλλοντος ενός όμορφου παραδοσιακού χωριού στον ευρύτερο χώρο του Δήμου της Ζαχάρως, του αγαπημένου του χωριού, που ακούει στο αρχαίο όνομα «ΜΑΚΙΣΤΟΣ»! Η περιγραφή του αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως, όταν η αφηγηματική του πορεία ξεπερνώντας τα όρια της Μακίστου, απλώνεται και στο ευρύτερο γεωγραφικό περιβάλλον του Δήμου Ζαχάρως και όχι μόνο...

Δεν είναι ανάγκη να συμφωνήσω με τον Πλάτωνα και την Οντολογία του...

Ήρθε η ώρα νομίζω να μιλήσω στην Ελένη...

«Λοιπόν, είναι ανάγκη να σου εκφρασθώ με υπαινιγμούς ώστε αν τύχη το γράμμα να παραπέσει, μέσα στα πλάτη της θάλασσας ή της ξηράς, όποιος το διαβάσει να μην το κατανοήσει...

Τις σοφές θεραπείες µας τις προσφέρει το φαρµακείο της φύσης από το απόσταγµα της πείρας κάποιων ανθρώπων µε πρακτικές θεραπείες...

Στη Στούπα της Μεσσηνιακής Μάνης, όπου Το Μυστικό, της Έρικας Αθανασίου, αλλά και Το μυστικό της Λαίδης Ουίντερμιερ, του Ανδρέα Αποστολίδη...

Η διάκριση ανάμεσα στο ιδεατό και στο πραγματικό καθίσταται κοινωνία αιωνιότητας στο χρόνο...

Η βασίλισσα ήταν ευτυχισμένη και αγάπησε τόσο πολύ το μαρτιάτικο στριφτάρι, ώστε έδωσε εντολή να το φορέσουν όλοι στη χώρα, μικροί μεγάλοι, κάνοντας τις δικές τους ευχές...

Στο «Πολλή φασαρία για το τίποτα» ο Σαίξπηρ δραματοποιεί ένα πολύ αρεστό του θέμα, που δεν είναι άλλο από τον έρωτα, ο οποίος καταλήγει σε έναν θεμελιακό θεσμό του κοινωνικού οικοδομήματος όπως είναι ο γάμος...

-