Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν το άλλο τους μισό, την αληθινή αγάπη ή τον μεγάλο έρωτα της ζωής τους και μαζί του δημιουργούν μια καρμική σχέση...

Κύπρος, 1989… Η Εμέλεια κι ο Αυγερινός επισκέπτονται το εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο Βερεγγάρια στο ορεινό χωριό Πρόδρομος...

Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε ένα ρομαντικό και ντροπαλό αγόρι και μια γλυκιά νεαρή κοπέλα, η οποία μόλις τον βλέπει, τον ερωτεύεται αληθινά...

Σ’ αυτή την τριλογία ο αφηγητής διανύει την περίοδο ενηλικίωσής του αντλώντας εμπειρίες από τους πιο μυθιστορηματικούς τύπους του οικογενειακού του περιβάλλοντος, σε μια αστική οικογένεια της Λευκωσίας του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα...

Ένα κλειδί που κανείς δεν ξέρει τι ανοίγει… Αυτή είναι η κληρονομιά που έλαβε η ζωγράφος Μυρτώ από τα χέρια της μητέρας της, λίγο πριν εκείνη κλείσει τα μάτια της… Το μόνο που γνωρίζει είναι ότι συνδέεται με το οδυνηρό παρελθόν της οικογένειάς της στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης...

Πέντε διαφορετικοί χαρακτήρες –ένας στυφός σερβιτόρος, µία ευκατάστατη ονειροπαρµένη, θύµα της οικονοµικής κρίσης, ένας εύπορος Δον Ζουάν που αγκιστρώνεται σε δηµιουργίες τρίτων, µια εργαζόµενη πολύτεκνη µητέρα που βρίσκεται σε µόνιµο ψυχικό και σωµατικό τροχάδην και µία ιδιόρρυθµη ηλικιωµένη κοκέτα που βαδίζει προς τον επίλογο– δυσανασχετούν απέναντι στις ζωές που βιώνουν...

Την ανθρωπιά εκπροσωπούν πολλοί νέοι, ανάμεσά τους και η κόρη τού κύριου εκφραστή της βαρβαρότητας στο μύθο του βιβλίου...

Μήλος 1820...

Ησυχία, η θάλασσα γαλήνια και ξαφνικά μια μπουρμπουλήθρα...

Η ηλικία των 18 αποτελεί το μεταίχμιο της εφηβικής με την ενήλικη ζωή...

Είναι απλό: είτε θα πεθάνω, είτε θα ξαναγεννηθώ...

Ικαρία, Αθήνα, Κένυα και Γαλλία συναντιούνται σε μια ιστορία που μιλάει για τον έρωτα, την ασύμμετρη γεωμετρία των σχέσεων...

Η Μιράντα, δεν συμμερίζεται το όραμα του συζύγου της, Δημήτρη, για απόλυτη προσήλωση στις εργασίες της εξελισσόμενης Βιομηχανίας τους...

Εκεί που έφτασαν, δεν γινόταν διαφορετικά! Ο Έκτορας δεν είχε δικαίωµα πια να παίρνει αποφάσεις...

Σαράντα τόσα χρόνια μετά το 1974, η Κυπριακή Δημοκρατία αποφάσισε να ταυτοποιήσει τα οστά όσων ασθενών του Ψυχιατρείου Αθαλάσσας σκοτώθηκαν κατά τον βομβαρδισμό του ιδρύματος από την τουρκική αεροπορία...