Δηλαδή, οι Σπαρτιάτες δεν πετούσαν παιδιά στον Καιάδα; Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έκοψε τον Γόρδιο Δεσμό; Θα μας πείτε και ότι δεν λάτρευαν όλοι οι Βυζαντινοί τον τελευταίο τους αυτοκράτορα; Δεν σχεδίασε την Αγία Σοφία μια μέλισσα;

Α εδώ...

Στην έκδοση αυτή βρίσκονται συγκεντρωμένα ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα γραφής του Μιχαήλ Μητσάκη...

Τριανταπέντε αφηγήματα, που γράφτηκαν τα τελευταία επτά χρόνια, βρίσκονται όλα στον ίδιο συλλογικό φάκελο και έχουν ταχυδρομηθεί...

«Στάσου εδώ, στο λιθάρι της κρήνης, πάνω από τα νερόχορτα που ανθορροούν την πρώιμη άνοιξη...

Αλβανία 1978...

«Θέλω, μὰ δὲν ἔχω φτερά, δὲν ἔχω κλαπατάρια καὶ τυραννιέμαι καὶ πονῶ καὶ σβιέμαι νύχτα-μέρα»...

«Έχει κι ο θάνατος την πλάκα του», θα μπορούσε να ήταν ένας άλλος τίτλος αυτού του βιβλίου, μιας και ο συγγραφέας –εγώ δηλαδή– το σκέφτηκα ως ένα διανοητικό και ψυχολογικό παιχνίδι, μια «άσκηση ζωής», μια ιστορία ενδοσκόπησης...

Οι ανεπίδοτες ερωτικές επιστολές ενός νέου, που έρχονται να αποκαταστήσουν τον ρομαντισμό, την ευγένεια, τον θαυμασμό και την αγάπη εκεί που η εποχή μας άφησε μόνον χυδαιότητα και καμένη γη...

Η Ιωάννα τούς έβλεπε με ζήλια, αυτή δεν τολμούσε να μπει στη θάλασσα Νοέμβρη μήνα, τα παιδιά κάνανε μακροβούτια, τινάζονταν, σκίζανε το νερό αγκαλιασμένα και χαίρονταν την ξέφρενη ανεμελιά τους, αγγίζονταν, θωπεύονταν, κολλούσαν τα σώματά τους και μετά αποχωρίζονταν, για να σμίξουν πιο πέρα, δύο αστραφτερά θαλάσσια πλάσματα, δύο δελφίνια ερωτευμένα, κι όταν χόρτασαν παιχνίδι, ξάπλωσαν στον βράχο και κοιμήθηκαν πλάι στη γυναίκα, όταν εκείνη ξύπνησε, τα παιδιά την αγκάλιαζαν, το ένα από τη μία μεριά, το άλλο από την άλλη, γέρνοντας στους ώμους της, τα κοράλλια των μαλλιών τους στάζανε αλάτι, και ένιωσε μια συγκίνηση από την αναπάντεχη τρυφερότητα, μετά κουλουριάστηκαν και πήραν τη στάση εμβρύου, και συνέχισαν να αναπνέουν απαλά, το καθένα στον δικό του αμνιακό σάκο, μέσα στην κοιλιά της...

Η κοινωνική σύγκρουση της χρονιάς 2020-21, που αφορά την δίωξη του εκπαιδευτικού-εικαστικού Γιώργου Γαβριήλ, εγράφτην στην συνείδησην της κυπριακής κοινωνίας ως έναν επεισόδιον που ανάδειξεν την αντίθεσην μεταξύ κοσμι­κότητας τζ̆αι θρησκευτικής οπισθοδρόμησης, τζ̆αι επίσης εξεχώρισεν τους ευγενείς πιστούς που τους κατζ̆ιάρηες...

Κοίτα με εδώ...

«…Συνδυάζονται εμπειρίες πολιτικές και πνευματικές από τον ορίζοντα του ευρωπαϊκού ‘68, της εξωθεσμικής Αριστεράς, των νέων ιδεών για τη γλώσσα και τη γραφή, με την προσωπική αγωνία και το ανικανοποίητο...

Στο νέο, παραδόξως πάντα πυκνό και αέρινο, αφήγημα του Βασίλη Παπαγεωργίου δυο άνθρωποι αφήνονται στην απελευθερωτική και δημιουργική δίνη των στιγμών στην παραθαλάσσια Ανατολική Θεσσαλονίκη...

Οι δρόμοι στα όνειρά μου ήταν σιγμοειδείς, με τις ήπιες ή απότομες στροφές τους να θυμίζουν τις διακυμάνσεις των αξιών των μεταλλευμάτων και των υγρών καυσίμων· οι συναισθηματικοί μου κλυδωνισμοί, παίρνοντας τη συμβολική μορφή της αργής εξύψωσης του προσώπου μου στον ουρανό ή του απότομου γκρεμίσματος ενός αποκαμωμένου σώματος στη θάλασσα, παρέπεμπαν στην πορεία μιας εξαιρετικά ευμετάβλητης μετοχής· ένα βράδυ, η τροχιά ενός διάττοντα αστέρα μιμήθηκε την καμπύλη που διέγραφε τη δεδομένη χρονική στιγμή η τιμή του ατσαλιού...