Ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης γεννήθηκε το 1882 στην -τότε οθωμανική- Κοζάνη...

Στις έντεκα μυθοπλαστικές διηγήσεις που συνθέτουν τη συλλογή σκηνοθετούνται συνομιλίες διαφορετικών μορφών με συγγραφείς, ήρωες και λογοτεχνικά κείμενα: μπορεί συγγραφείς να μετασχηματίζονται με μυθοπλαστικά πρόσωπα κι εμβληματικοί ήρωες και ηρωίδες να συνεχίζουν τον βίο τους καταθέτοντας μια τροποποιημένη οπτική και μια διαφορετική ερμηνεία για τον εαυτό τους και τον κόσμο, ή μπορεί ακόμη να περνούν φευγαλέα μέσα από τις σελίδες ως επισκέπτες προσφέροντας περισσότερο την αφορμή και το πρόσχημα για την ανάπτυξη μιας ανάλογης ή μιας αναποδογυρισμένης ιστορίας...

Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα! Ευτυχώς, γιατί έχουμε τραβήξει πολλά...

Η γνωστή ποιήτρια, μετά από τέσσερις ποιητικές συλλογές, επανέρχεται με το πρώτο της πεζογράφημα...

Το βιβλίο «Οι σιδερένιες γραμμές τη ζωής μας» είναι μία συλλογή διηγημάτων, με αφορμή τις σιδηροδρομικές αναμνήσεις του συγγραφέα...

Αλτσχάιμερ για το χάσιμο της συνειδητότητας...

Να ζήσεις εσύ αντί να ζήσει ο εαυτός σου...

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου...

Έντεκα διηγήµατα, ιστορίες ανθρώπων καθηµερινών που, µέσα από δυσκολίες, εµπειρίες χαρούµενες και θλιβερές, µαθαίνουν να ζουν την οµορφιά της ζωής στις ανατροπές και αγωνίες της...

Μετανάστης, αυτός ο άγνωστος! Για μας είναι το πρόσωπο εκείνο που τσαπίζει τα χωράφια, δουλεύει στην οικοδομή, ή φροντίζει κάποιον ανήμπορο συγγενή μας...

Το βιβλίο γράφτηκε λόγω της εκτίμησης και της μεγάλης μου αγάπης προς τη γυναίκα...

Καί ὁ Μύ καί ὁ Δί εἶχαν τήν τύχη, (μέ ἀτιμία, μέ παρακάλια) νά εὐεργετηθοῦν! Καί πρόδωσαν, καί ἔκλεψαν καί συκοφάντησαν, ἀλλά, κατάντησαν! Ὅλες τους οἱ αἰσχρές πράξεις γύρισαν ἐπάνω τους∙ τούς χτύπησαν ἀνηλεῶς, τούς σάπισαν… ναί, τό χειρότερο, τούς σάπισαν! Δέν τούς τελείωσαν…, τούς σάπισαν, τούς σάπισαν! Καί τόν Μύ καί τόν Δί∙ καί σάν ὄστρακα –ζῶντας μόνον μέ τή βουρκάδα τῆς ψυχῆς τους– βρώμισαν! Γιόμωσαν μπόχα τό χωριό μας τά δύο, Μύ, Δί, τά δύο… μύδια! Τό γιόμωσαν βρωμιά τό ὄμορφο, τό ἀξιολάτρευτο, μέ τούς καλόκαρδους καί θυμόσοφους ἀνθρώπους, χωριό μας...

Η ερμηνεία και η διαδρομή της εικόνας ενός εγκλήματος, στη νουβέλα "Ο βιγλάτορας" (ανέκδοτη νουβέλα / Γ’ Βραβείο Νουβέλας, στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος, 2019)...

Είναι άραγε, από νομικής απόψεως, η μητέρα συγγενής του παιδιού της; Ποια ήταν η γνώμη των σοφών νομομαθών της Αγγλίας, όπως ο αξιοσέβαστος Φιλόκωλος, επί του συγκεκριμένου ζητήματος; Πού οφειλόταν αυτή η δυσάρεστη οσμή με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι ο Δον Κιχώτης και ο Σάντσο Πάντσα μέσα στο σκοτεινό δάσος; Μήπως ο Σιμπλίκιος Σιμπλικίσιμος, παρά την απλοϊκότητά του, είχε μια συγκροτημένη άποψη για τον κόσμο και για την κακία των ανθρώπων; Πότε και πού τέλειωσε το βίο του ο καπετάν Άβερης, ο διαβόητος πειρατής; Πώς καταφέρνει ο Αλεξάντρ Γκριν να μιλά μέσα από φανταστικά παραμύθια για κάτι τόσο αληθινό όσο η αγάπη; Σε όλα αυτά και σε άλλα παρόμοια κρίσιμα και καυτά ερωτήματα απαντά το παρόν πόνημα...

Σαράντα τρία διηγήματα για τα παιδικά χρόνια, την οικογένεια και τη φιλία, για τη δυστυχία και τη φτώχεια, για την αγάπη, το μίσος και το μεγαλείο της ψυχής, για τη ζωή και το θάνατο, αλλά και τον έρωτα, τον απλό, τον μεγάλο και τον ανεκπλήρωτο...