Νεοελληνική πεζογραφία - Προσωπικές αφηγήσεις

"Κάποιες στιγμές την αμφιβολία που φορούσε κατάσαρκα, χειμώνα καλοκαίρι, τη διαπερνούσε μια αιχμηρή σιγουριά ότι όλα εκείνα τα χρόνια, μ όλα τους τα σκαμπανεβάσματα κι όλες τις αλλαγές διεύθυνσης και κατεύθυνσης, που πορευόταν αγνοώντας, ή χωρίς να νοιάζεται για τον προορισμό, δεν ήταν παρά η απαραίτητη προετοιμασία για ν αναδυθεί σ έναν ορίζοντα που, επιτέλους, θα τον αναγνώριζε για δικό του....

-...

-...

Ζούμε στη ζωή μας για να μπορέσουμε κάποτε να την αφηγηθούμε....

[....

-...

....

Τα θυμάμαι ακόμα, εδώ κι εκεί, κοντά στο πίσω ρέμα, τα ξεμοναχιασμένα κι αιωνόβια έλατα....

-...

-...

"Φοβάμαι πως τώρα πια θα περάσω ολότελα έρημη από τη ζωή....

Στις σελίδες αυτές περιγράφεται ένας μακρύς περίπατος με φίλους, που άλλοι δεν υπάρχουν πια στη ζωή κι άλλοι χάθηκαν μέσα στη ζωή, γιατί οι δρόμοι μας χώρισαν, αλλά που τα ίχνη τους, εκείνα που νέοι αφήσαμε, είναι πάντα ζωντανά εντός μου....

Τελείωσε κι αυτό το βιβλίου μου, το όγδοο στη σειρά....

-...

Η de profundis συνομιλία με το πατρικό αρχέτυπο συνεχίζεται και στο δεύτερο αυτό λογοτεχνικό βιβλίο της Νίκης Λοϊζίδη το οποίο διαβάζεται ανεξάρτητα, αλλά και ως αφηγηματική προέκταση του πρώτου....