Το βιβλίο αυτό έρχεται να ολοκληρώσει μια τριλογία του συγγραφέα, που διαπραγματεύεται την πολύκροτη δεκαετία του ’40 (1940-1949), η οποία θεωρείται η σημαντικότερη της νεότερης ελληνικής ιστορίας, αφού τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τότε καθόρισαν την πορεία της πατρίδας μας τουλάχιστον για τον επόμενο μισό αιώνα...

Tον Ιανουάριο του 2021 εξέδωσα το δίτομο βιβλίο μου με θέμα την εθνική καταστροφή του 1922 και με τίτλο, «1922, Οι Υπεύθυνοι», με παραπομπές στις πηγές από όπου άντλησα τις πληροφορίες για τα γεγονότα που περιέγραφα, καθώς και αποσπάσματα πρωτότυπων κειμένων...

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια ευθύγραμμη πορεία προς την ελευθερία...

Το 1821 μια ποικιλόμορφη περιοχή των νότιων Βαλκανίων, στο άκρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εισήλθε σε μια δεκαετία συγκλονιστικής μαζικής βίας και σαρωτικών ανακατατάξεων...

-

Acropolis n...

[Ακρόπολη < αρχ...

Στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου για το Θέατρο της Ελληνικής Διασποράς, ο παρών συλλογικός τόμος περιλαμβάνει τα υποβληθέντα κείμενα και επιχειρεί μια θεματική ταξινόμηση αυτών, η οποία στοχεύει να αναδείξει διακριτές πτυχές και κεντρικά ζητήματα του θεάτρου του ελληνισμού της διασποράς, προσφέροντας μια ολιστική και συγκεντρωτική ματιά στο ευρύ φάσμα των θεμάτων που εξετάστηκαν...

Η Αλμωπία ας μείνει στην καρδιά μας έτσι όπως είναι, μία ιστορική πραγματικότητα, πρόμαχος του ελληνισμού...

Μερικοί, ίσως-ίσως αρκετοί, ιστορικοί και άλλοι συγγραφείς, έγραψαν για την "αμφιλεγόμενη" ή "αμφισβητούμενη" προσωπικότητα του Καποδίστρια....

Η έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου συνέβαλε στη δημοσιοποίηση των άγνωστων ιστορικών γεγονότων. Επιπλέον, πρώτη φορά στην Αμερική μια έκδοση,

Η Ελληνική Νομαρχία (1806) αποτελεί δίχως αμφιβολία το δημοφιλέστερο προεπαναστατικό έργο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ενώ παράλληλα δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηριχθεί πως η διαχρονική αναζήτηση της ταυτότητας του συγγραφέα του σχετίζεται με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της εκδοτικής σκηνής του ελλαδικού χώρου κατά τα νεότερα χρόνια...

Την εποχή μετά τον πόλεμο του 1897, μετά το 1912-13 και τους άλλους αγώνες για την εθνική αποκατάσταση, μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους η προσωπικότητα του Παύλου Μελά μπορεί να φαντάζει απόμακρη, σχεδόν μυθιστορική.

Περισσότερο ίσως από το ιππικό των Βησιγότθων, των Οστρογότθων και των Ούννων, από τους τοξότες των Αβάρων, των Σασσανιδών Περσών και των προ-οθωμανικών νομαδικών τουρκοφώνων φύλων της Ανατολής και των Βαλκανίων (από τους Ονόγουρους ως τους Πατζινάκους/Πετσενέγγους, τους Ούζους και τους Κο[υ]μάνους/Πολόφτσους/Κιπτσάκους), από τις μαζικές εγκαταστάσεις των ημι-νομάδων Σλάβων, από τους καταστροφικούς στόλους των Βανδάλων και των «Σαρακηνών» Αράβων, από τις ληστρικές επελάσεις των Βουλγάρων, από τους πελέκεις των Σκανδιναβών, από τις πολιορκητικές μηχανές των Νορμανδών και των διαφόρων Σταυροφόρων πριν και μετά το 1204, από τις δηώσεις των Καταλανών και τις μαζικές εγκαταστάσεις των Αλβανών, και ακόμη από τα καταστροφικά κανόνια των Οθωμανών, το Βυζάντιο και η υστεροφημία του στην παγκόσμια ιστορία κινδύνεψαν από την ανελέητη γραφίδα του μεγάλου Άγγλου ιστορικού της εποχής του Διαφωτισμού και του Ορθολογισμού, Εδουάρδου Γίββωνος (Edward Gibbon: 1737-1794), που στο 2ο μισό του 18ου αιώνα τούς «κατάφερε» όντως αποφασιστικά χτυπήματα· αποτελεί την πρόδρομη επιτομή της μεταγενέστερης περίφημης φράσης “…the pen is mightier than the sword…” («η γραφίδα είναι ισχυρότερη του ξίφους») του Άγγλου συγγραφέα του 19ου αιώνα, Edward Bulwer-Lytton (1803-1873), στο πεντάπρακτο θεατρικό του έργο Richelieu; or the Conspiracy (Λονδίνο, 1839)...

Στην ιστορική έρευνα για ένα λαό ή μιας κοινωνίας είτε ευρύτερης είτε τοπικά περιορισμένης δεν αρκούν μόνο τα πρόσωπα, τα γεγονότα και οι καταστάσεις, που συνθέτουν την ιστορική εξέλιξή της...