Η Αριάδνη η ακρίδα παίζει με τις φίλες της σ’ ένα περιβόλι, όταν ξαφνικά αποφασίζει να πλησιάσει ένα κορίτσι για να κάνουν παρέα...

Μέσα σε μια Αθήνα λεηλατημένη, γεμάτη ερείπια, μια κοπέλα παρακολουθεί έντρομη την καταστροφή της πόλης...

Ένας μολυσματικός ιός απειλεί τους κατοίκους μιας πόλης που ζουν σε περιορισμό...

Η Άννα, μια πενηντάχρονη συγγραφέας, θυμάται το παιχνίδι που έπαιζαν παλιά με την παρέα: «Μέσα στη βαλίτσα μου έχω...

Ο κόσμος είναι μια αιώνια περιστροφή...

Και στο κλειστό παράθυρο μπροστά, λαχτάρισε...

Αυτό το χρέος πηγάζει από πολύ παλιά από ανθρώπους σκυμμένους από ανθρώπους ηττημένους από ιστορίες ξεχασμένες, παροπλισμένες απ’ τη γλυκιά κουβέντα της μάνας απ’ το γλυκό χαμόγελο του πρώτου κοριτσιού απ’ όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ...

Οικογένεια...

Τι είναι Ο Βάνο και ο Νίκο; Τι είναι αυτές οι δεκαέξι μικρές ιστορίες, αυτές οι δεκαέξι παραβολές που μας έρχονται από τη Γεωργία; Είναι παιδικά παραμύθια; Αυτόνομες σκηνές θεατρικών έργων ή κινηματογραφικών ταινιών; Μήπως ποιητικά πεζογραφήματα; Είναι απλά και μόνο ονειροφαντασίες; Μια σουρεαλιστική πραγματικότητα; Ίσως όλα αυτά μαζί; Και τι ακριβώς συμβολίζει η σχέση του Βάνο με τον Νίκο; Μια πρώτη, αλλά σε καμία περίπτωση μοναδική, απάντηση θα μπορούσε να είναι: την Ανθρώπινη Κατάσταση μέσα από το καλειδοσκοπικό πρίσμα μιας αντρικής φιλίας...

Οι Θεατές και δράστες ταξιδεύουν στον χώρο και τον χρόνο...

Το δέρμα αποτελεί ζωτικό όργανο για τη βιολογική λειτουργία...

Πλησιάζουν Χριστούγεννα...

ως καταιγίδες όνειρ...

Τα χέρια μου, κομμάτια ενός σώματος σε κρίση, κρέμονται ελεύθερα στο πλάι...

Σε όσους μου έδωσαν απλόχερα, σε όσους μου πήραν απλόχερα, ...