Μελάνι

ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗrnrnΚάθε μέρα η Φάτουrnξεκινά το φιλόδοξο ταξίδι:rnrnαπό την πατρίδα της (τη Λιβερία)rnφτάνει στα σύνορα με τη Σιέρα Λεόνε, rnrnδεύτερη πατρίδα της, γιατί εκεί ζει η οικογένειά τηςrnrnΌταν η μια πλευρά ανοίγει τα σύνοραrnη άλλη, όχι σπάνια, τα κρατά κλειστάrnrnΌμως η Φάτου δεν πτοείται -rnrnστο δρόμο της επιστροφής εφοδιάζεται με καθαρό νερόrnrnrn"Τα νερά του μετανάστη" μιλούν για τη ζωή σε κίνηση - η Φάτου διασχίζει τη Λιβερία αναζητώντας την οικογένειά της, ο στρατιώτης Ματίας ανακαλεί τη μακρινή αγαπημένη του, η Πραμπάτι γλυτώνει από το φονικό σεισμό στο Κατμαντού, χάρη σε ένα ανεπιθύμητο γάμο....

Η "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" είναι ένα ποίημα για τη σχέση ενός παιδιού, που δεν είναι πια παιδί, με τον πατέρα του....

Μαύρα σύννεφα έχουν σκεπάσει τον διάσημο profiler και πρώην πράκτορα του FBI, Τζέικ Ντόνοβαν, καθώς και την περίφημη ομάδα του, "Σπασμένα Φτερά"....

Επί Ερειπίων rnrnΚαι συχνά τελευταία rnκαθόταν ανάμεσα στα συντρίμμια rnΑπό παιδί βλέπεις αγαπούσε τα ερείπια rnΊσως, γιατί αυτά του έδιναν τη δυνατότηταrnνα φαντάζεται ή να ανασκευάζειrnΊσως, γιατί αυτά του μάθαιναν την καταστροφή rnrnΣήμερα κάθεται ανάμεσα rnσε σπασμένα δίκτυα rnθρυμματισμένους λαούς rnδιαρρηγμένες αμοιβέςrnδιάτρητα όνειραrnrnΤου λείπει όμως πλέον η φαντασία rnΓι΄ αυτό αναρωτιέται μοναχά rnτι είναι πιο επώδυνο rnTο σπάσιμο ή η συγκόλληση rnΟ πόνος άραγε ή η επιδιόρθωσή του rnΚαι τείνει πάντα προς το δεύτερο rnΌπως αυτή η κολόνα του ερειπωμένου κλειστού μαγαζιούrnΌπως αυτή η κολόνα δωρικού ρυθμού μιας χώρας rnπου γέρνει rn...

ΜεταμόρφωσηrnrnΚάθε βράδυ rnξεκινώ αρτιμελής με καλό καιρό,rnμε δάχτυλα βουτηγμένα σε μέλι,rnχείλη πετροπλυμένα,rnτυφλός....

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣrnrnΗ αγάπη στα βάθη είναι ο τρόμοςrnελλοχεύοντας να αντικρίσειςrnτο γυάλινο καταπέλτη να ραγίζειrnάπειροι βολβοί ματιών σιωπούν εκεί μέσαrnκαμία ρωγμήrnκαθόλου αίμαrnrnΣτις σκοτεινές σπιλιάδεςrnσώματα απείραχτα από αισθήσειςrnσκιάχτρα τυλιγμένα στη γνώσηrnβυθίζονται ολονέν στα θεμέλια των νησιώνrnταξιδεύοντας χωρίς τριβέςrnΌλο κολυμπώντας το χέριrnμη βρίσκοντας τρυφερή παρειάrnαπαλό δέρμαrnrnΕίναι η αγάπη που τελειώνει εδώ πέρα...

Ήτανε νύχτα όταν ρωτούσες:rnrnΣε ποιον ανήκει μια ιστορία; rnΣτον έρωτα ή στο θάνατο; rnrnΣου απαντούσα βιαστικά rnΓιατί αγνοούσα την απάντηση....

Στις "Ιστορίες από το αρχιπέλαγος Φουάν" τίθενται ερωτήματα, κλονίζονται βεβαιότητες: στην αναμονή μιας συνάντησης, γωνία Ομήρου και Σκουφά με τους Tindersticks στα ακουστικά· στην απάντηση ενός φυλακισμένου κυκλωμένου από τα αόρατα κάγκελα του ορίζοντα· στο μέγα μυστικό που ο Δον Μπαζίλιο, σημαίνων κάτοικος της Γκαλόνα, ξεψυχά χωρίς ποτέ να μάθει· στην αίρεση των νεμοϊστών και την αέναη διαδικασία μύησης? στη συγκατάβαση του Σίσυφου μπροστά στο δυσβάστακτο μαρτύριό του· στο μακρινό "λυτρωτικό" ταξίδι στο Ζετσούμπο του Αρχιπελάγους Φουάν· στο κέρμα που επιστρέφει, παραδομένο στη βαρύτητα, μπροστά στο δίλημμα ενός τρίστρατου· στο μοναδικό λογοτεχνικό πόνημα του Γάλλου Αυγούστου Ρεϊμόν Le prophete....

ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗrnrnαύριο δεν είναι ποτέ μια άλλη μέραrnαύριο είναι πάντα χτεςrnrnοι φίλοι έχουν όλοι φύγειrnμια ορχήστρα αόρατη παίζειrnσε σάλα αδειανή το βαλςrnμιας ζωής σπαταλημένης σε ξένες οφειλέςrnπυκνή σιωπή επικάθηται στα έπιπλαrnστο πάτωμα ίχνη από παλιά ναυάγιαrnφτερά από καπέλα εποχήςrnμια πέρλα ανάμνηση από λαιμό λευκόrnπου αγαπήθηκε πολύrnrnασπρόμαυρα ενσταντανέ βουβής ταινίαςrnrnκι εμείς θεατές σε χρόνο νεκρόrnκοιτάμε βουβοί την οθόνηrnπριν μείνουμε μόνοι και πέσουν rnοι τίτλοι του τέλουςrnrnrnΗ συλλογή "Μελάνι στον ουρανίσκο" περιλαμβάνει ποιήματα που ανατέμνουν την πραγματικότητα με βλέμμα κοφτερό και διεισδυτικό....

Στη φαντασία μιας ολόκληρης γενιάς, στη μεταπολεμική Ελλάδα, ο Μικρός Ήρως, το Παιδί Φάντασμα, και η μικρή ομάδα φίλων του συνέχιζαν τις γενναίες πράξεις σαμποτάζ κατά του Γερμανού κατακτητή χρόνους πολλούς μετά το τέλος της κατοχής....

ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΡΑΦΕΣrnrnrnΉρθες σαν Πρωτοχρονιά....

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ , ΓΕΝΙΚΑrnrnΟι άνθρωποι, γενικά,rnΕίναι παράδοξα όντα....

Τι είναι το "μαζί;" Φθορά ή ανάπλαση; Τι η συνύπαρξη; Τέλμα ή εξέλιξη; Κι ο έρωτας στιγμιαίος ή εξακολουθητικός;rnΜια γυναικεία φωνή αναζητά την απάντηση....

Ανοίκειοι τόποι, η τελετουργία του ταξιδιού, η διαχείριση της μνήμης μέσα στην άλλοτε ασφαλή κι άλλοτε επίφοβη ουδετερότητα χώρων που γίνονται προσωρινά οικείοι (δωμάτια ξενοδοχείων, αίθουσες αναμονής αεροδρομίων, κουπέ τρένων)....

-...