Δέκα σκηνές ζωής...

Δεκατρείς ιστορίες...

Τι κοινό μπορεί να έχουν μια άγρια βατομουριά και ο αριθμός δύο; Ένας σπασμένος κουραμπιές κι ένα μοναστήρι; Ένα χριστουγεννιάτικο δώρο και πολλά ενοχλητικά βατραχάκια; Ο βασιλικός κι ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια; Μπορεί μια πολυθρόνα να μιλήσει; Μπορούν οι ρίζες ενός δέντρου να απλωθούν και να αγγίξουν όλες τις ηπείρους της γης; Πιστεύετε στα θαύματα; Μπορούν τα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα; Στο βιβλίο αυτό θα βρείτε απαντήσεις σε αυτά και σε πολλά ακόμη ερωτήματα...

Στις 7 Οκτωβρίου 1917 ο πράκτορας της Τσαρικής Αστυνομίας Γιεβγκένι Κωνσταντίνοβιτς Πιατιγκόρσκι γράφει στην αναφορά του: «Ο Ιωσήφ Αμπγκάροβιτς Σίφκοφ, γνωστός ζητιάνος της Πετρούπολης, ισχυρίζεται ότι προαισθάνεται πάντα μία ή δύο απ’ όλες τις φράσεις που θα εκστομίσει κάποιος, οποιοσδήποτε...

Τα διηγήματα της συλλογής Χαμηλοί τόνοι φωτίζουν τη δράση και τη σκέψη ανθρώπων που αντιστάθηκαν στην καταπίεση, πληρώνοντας το τίμημα - συχνά ακριβά...

Δεν ήταν η τεχνική που με κράτησε όρθιο...

Δωµάτια της ζωής και της αφήγησης, δωµάτια της µνήµης και της λήθης, δωµάτια µε πρόσωπα, πράγµατα, χρόνους και σκηνικά του εαυτού και της Ιστορίας, δωµάτια που µετεωρίζονται ανάµεσα στην αυτοβιογραφία και στην αυτοµυθοπλασία...

Έξι ιστορίες σαν έξι διαφορετικοί αστερισμοί...

Ιστορίες επτά διαφορετικών ανθρώπων, που τους συνδέει η διαδρομή στην έρημο της ψυχής τους...

Ύστερα από χρόνια σιωπής, εκείνη του στέλνει ένα μήνυμα...

Από το 1893 ο Κωστής Παλαμάς είχε διακρίνει το ταλέντο του Ανδρέα Καρκαβίτσα, ο οποίος συνδύαζε την αφηγηματικότητα με μια ποιητική αίσθηση ιδιαίτερη...

Μερικές αγάπες φωτίζουν τα πάντα γύρω τους...

Περνούσε από τις γειτονιές ο Λαζαράκης να κατεβή στο παζάρι και τα παιδιά τρέχανε από πίσω του και φωνάζανε: «Ο καμπούρης, ο καμπούρης!» Έμπαινε στα μαγαζιά ο Λαζαράκης να ρουφήξη κανένα κρασάκι, και οι παρέες του φωνάζανε: «Ε ! Λαζαράκη, βάρδα μη μας ρίξης τη λάμπα»...

Τι είναι τελικά ουσιαστικό στη ζωή μας; Μετρούν οι μικρές στιγμές ή ο εφήμερος στόχος; Πρέπει να βαδίσουμε γρήγορα προς την Ιθάκη, ή να χαρούμε τις στιγμές που μας χαρίζει απλόχερα η ζωή και εμείς είμαστε τόσο απασχολημένοι που μπορεί και να μην τις διακρίνουμε; Οκτώ διηγήματα που μας οδηγούν μέσα από τα μονοπάτια της ανάγνωσης σε βαθιά ερωτήματα που έχουν αναλυθεί με κάθε τρόπο...

Θα μπορούσα ίσως να την είχα αποφύγει...